-
Mijn partner en ik zijn nu 8 jaar samen. Mijn man heeft twee kinderen uit een vorig huwelijk. En wij hebben ondertussen zelf ook een zoontje van 4 jaar. De kinderen komen om de week een weekend naar ons toe. Die weekenden vallen mij steeds zwaarder. Zijn kinderen zijn 12 en 14 jaar. Zodra ze binnen komen voel ik de spanning en ergernis in mij opkomen. Ze rennen direct naar hun vader en begroeten mij nauwelijks. Mijn man is erg gek op zijn kinderen en lijdt naar mijn idee aan een zwaar schuldgevoel. Hierdoor vindt hij alles maar goed. In die weekenden cijferen ik en mijn zoontje ons weg. Mijn man heeft alleen maar oog voor zijn kinderen. En zodra zij weg zijn, heeft hij weer de aandacht voor mij en ons zoontje. Ik heb gemerkt dat ik steeds korter af wordt. Zijn zoon van 14 jaar zei een keer: wat een boze stiefmoeder ben jij. Dit raakte me enorm, ben ik een boze stiefmoeder of een leuke stiefmoeder? En tegelijk dacht ik: het is ook waar! Ik ben geen leuke stiefmoeder. Ik vind het ook niet leuk hoe het nu bij ons gaat. Praten met mijn partner lukt niet. Hij vindt dat ik het overdrijf. Ik ben teneinde raad. Het gaat echt tussen ons in staan. En ik wil gewoon een leuke stiefmoeder zijn en het gezellig hebben. Kunt u mij advies geven? Graag wil ik eens met u praten.
-
Mijn partner is vorig jaar werkeloos geworden. Hij heeft zijn fulltime baan verloren. Dit was voor hem een enorme klap. Hij werkte al bijna 15 jaar bij dezelfde werkgever en had het enorm naar zijn zin. Ik werk 3 dagen per week. We hebben twee kinderen van 11 en 13 jaar. Ik merk de laatste tijd dat mijn man depressief en agressief wordt en niet meer zo leuk naar mij en de kinderen reageert. In het begin hielp hij mij nog mee in het huishouden. Hij deed boodschappen of stofzuigde het huis wanneer dat nodig was. Ook hielp hij de kinderen met hun huiswerk. De laatste maanden merk ik dat hij steeds minder in het huishouden doet. Hij zit de hele dag te internetten en even boodschappen doen of stofzuigen is er niet meer bij. Ik maak me ook zorgen om hem. Hij zit soms depressief voor zich uit te staren en op een ander moment is hij heel agressief in zijn reacties naar mij en de kinderen. Ik schrik er soms van. We krijgen steeds meer ruzies over zijn gedrag en zelfs waar de kinderen bij zijn. Hij wil niet meekomen naar therapie. Ik wil daarom zelf eens met u praten over hoe we nu hier uit kunnen komen, want op deze manier gaat ons hele gezinsleven stuk.
-
Een half jaar geleden is onze relatie verbroken. Na 12 jaar verbrak mijn partner de relatie omdat hij verliefd was geworden op een ander. Zijn vrouwelijke collega. Ik had al langere tijd een klein vermoeden dat er iets aan de hand was. Ik zag dat hij haar erg leuk vond, maar ik vertrouwde mijn partner volkomen. Anderen maakten ook weleens een opmerking, dat mijn partner en zijn collega het goed met elkaar konden vinden, maar daar heb ik niets mee gedaan. Gewoon omdat ik mijn partner vertrouwde. Toen ik plots de mededeling van hem kreeg dat hij verlief was op haar ging ik letterlijk door de grond. Mijn wereldje stortte letterlijk in. Ik voelde me dom, verdrietig, boos en vooral machteloos. Ondanks alles hou ik namelijk toch nog van hem en wil ik aan onze relatie werken. Ik heb veel hulp van vriendinnen gekregen, maar ik kan het liefdesverdriet gewoon geen plekje geven. Ik heb nog zoveel pijn, liefdesverdriet en zoveel boosheid om het verbreken van de relatie. En hoe gek het misschien ook klinkt: ik mis hem, ergens hou ik nog van hem. Hoe kan ik hier vanaf komen? Ik ga er op deze manier helemaal aan stuk. Ik wil verder met mijn leven. Graag wil ik een afspraak maken voor een therapiesessie . Herkent u zich ook in deze hulpvraag bel gerust voor nadere informatie of het maken van een afspraak.